Fools rush in
where angels fear to tread¹
De ontwikkelingen in Passend Onderwijs
Deze keer een echte wee-klacht.
Van nature ben ik positief ingesteld, zie ik in (bijna) alles uitdagingen en kansen, maar nu …………
In één van mijn vorige bijdragen schreef ik al over ontwikkelingen in de zorg in het onderwijs. Ik beloofde je toen je op de hoogte te houden, welnu:
Een aantal jaren is het werkveld nu bezig met de voorbereiding van Passend Onderwijs: een grote verandering in onderwijs(zorg)land.
Kern van dit plan: ieder kind het onderwijs dat hem/haar past. Dat betekent dat de school zorgplicht krijgt, wat wil zeggen dat de school er voor moet zorgen dat het kind het onderwijs kan volgen dat bij hem past en de juiste zorg moet levren in geval van handicap, stoornis, etc.
Kan een school dat niet, dan kan men een beroep doen op het regionale samenwerkingsverband: een aantal scholen in een regio die samenwerkt op het gebied van leerlingzorg. Deze organisatie kan dan in de vorm van geld de school ondersteunen of door middel van bovenschoolse voorzieningen, zoals extra begeleiding, een time-out in een rebound of een ander zorgarrangement.
Het is (uiteraard) een bezuinigingsmaatregel van de overheid: de rugzak in zijn huidige vorm (een kind dat vroeger naar speciaal onderwijs zou moeten, gaat naar het reguliere onderwijs en krijgt geld om begeleid te worden door een ambulant begeleider vanuit het speciaal onderwijs) verdwijnt.
Tot zover was er nog wel met het een en ander te leven: de voorbereidingen lagen op koers, er is veel overlegd over samenwerking tussen regulier en speciaal onderwijs, er worden zorgprofielen van elke school opgesteld, er vindt professionalisering plaats. Bovendien was iedereen het er wel over eens dat de bureaucratie van indicering en indiceringcommissies die de rugzak al dan niet toekenden de spuigaten uitliep.
Veel mensen zijn er veel tijd mee kwijt geweest. De overheid ondersteunde dat met nogal wat geld in de vorm van bijdragen aan allerlei groepen in het land die inhoudelijk aan het werk gingen.
Maar wat schetst nu onze verbazing? Wat verbijstert ons?
In de zucht van de huidige regering door ruiten en roeien te bezuinigen heeft onze minister, Marja van het spoor Bijsterveldt, nog eens 300 miljoen extra bezuiniging op deze ontwikkeling gezet.
Dat wil zeggen: niet alleen de rugzakken verdwijnen maar ook alle regionale expertisecentra en 75% van de ambulant begeleiders, en bovendien worden de klassen in het speciaal onderwijs groter.
De druk komt dus op de werkvloer te liggen: de docent krijgt alles in zijn al veel te volle klas en moet het verder maar uitzoeken, zonder hulp en ondersteuning.
Gevolgen: docenten haken af bij de zorg voor kinderen die dat hard nodig hebben, kinderen komen thuis te zitten omdat de school niet meer de passende zorg kan bieden, ambulant begeleiders gaan solliciteren: de expertise verdwijnt. Speciaal onderwijs komt met klassen van 20 te zitten, waar het huidige leerlingaantal van rond de 14 al te groot is.
Kortom: we gaan weer terug naar de middeleeuwen dankzij onze minst geschoolde minister: een ex-verpleegkundige.
Maar gelukkig: er wordt ook geld in het onderwijs gepompt. De afgelopen weken zijn er uitstekende ideeën gelanceerd:
- een nieuwe CITO-toets, die later in het jaar wordt afgenomen (hoe gaan de scholen voor v.o. dat doen met toelating, determinatie, plaatsing?),
- alle tweedegraads docenten moeten hun mastertitel gaan halen, want de kwaliteit van het onderwijs moet omhoog (wie gaat alle lessen verzorgen als al deze docenten geschoold worden? Hangt kwaliteit van het onderwijs samen met het hebben van een mastertitel? Zijn alle masters topdocenten?),
- selectie bij de poort, zowel in v.o., als mbo, als hbo en w.o. (iedereen gelijke kansen?),
- studenten moeten hun overwerk zelf betalen (kwaliteit van onderwijs? concurrentiepositie? Nederland kennisland?),
- er gaat een week van de zomervakantie af, dan gaat de werkdruk van docenten omlaag (moet je in het bedrijfsleven mee aankomen: een week extra werken voor hetzelfde geld),
- er gaat 100 miljoen naar de professionalisering van docenten (dat hebben ze nodig, want ze krijgen al die vervelende zorgleerlingen in hun klassen erbij!).
Kortom, onze Marja is vrolijk aan de weg aan het timmeren, niet gehinderd door enige kennis van zaken, niet luisterend naar wat onderwijsorganisaties aan argumenten aandragen, niet kijkend naar de lange termijn. Er moet nu bezuinigd worden en dat gaan we dan doen ook.
Waar blijft de poëzie?
Fools rush in
Where angels fear to tread: niets meer aan toe te voegen.
¹Titel van een lied van Guadalcanal Diary
Eerder gepubliceerd als wee-k-lacht in het Tijdschrift voor Orthopedagogiek van maart 2011, met dank. www.tijdschriftvoororthopedagogiek.nl