Echo's uit het verleden
door Hugo van Gendt
Steeds vaker vragen wij de hulp van oud-leerlingen en ouders van leerlingen bij de voorlichting in klas 3, 4 en 5. Opvallend is hoe enthousiast en bereidwillig men reageert. Mensen die hun volle agenda aanpassen om een uurtje met derdeklassers te praten, zijn makkelijk te vinden. Naast degenen die direct een vervolgopleiding op hbo of wo hebben gevonden en daarna meteen een baan, zijn er ook die met vallen en opstaan (en doorzettingsvermogen) hun plek in de maatschappij hebben gevonden. Voor leerlingen is het belangrijk dat ook zij hun verhaal komen vertellen, om de angst voor verkeerde keuzes te verminderen. Een van onze meest enthousiaste contacten stelde ooit: “Verkeerd kiezen bestaat niet. Soms is een lange weg beter dan een korte.” Hopelijk ondanks de huidige bezuinigingsplannen…
Ik blijf het altijd boeiend vinden deze verhalen te horen, zeker wanneer ik de voorlichters als leerling heb gekend. Zo ben ik het laatste jaar met een drietal oud-leerlingen weer in contact gekomen. Misschien zijn het geen rolmodellen voor de leerlingen, maar hun levenslopen zijn zo verschillend, dat ik ze hier graag naast elkaar zet.
Op verzoek van mijn dochter had ik een Facebook-account aangemaakt en enige weken later ontving ik een vriendschapsverzoek van Marco. In klas 2 was ik zijn mentor. Hij was bijzonder intelligent en vriendelijk maar heel nonchalant, met schoolwerk zelfs lui. In de klas had ik geen last van hem, en daarbuiten was het altijd gezellig. Alles wat maar buitenschools was, had zijn interesse. Zijn schoolcarrière verliep dan ook niet vlekkeloos. Met minieme inspanning haalde hij klas 5, maar daar bleef hij hangen. Het was allemaal te makkelijk geweest, hij miste de uitdaging. Toen ging hij maar zijn eigen uitdaging creëren: hij liet de leerlingenvereniging een spijbeltrofee instellen en ging er prompt zelf mee aan de haal. Na twee jaar in klas 5 ging hij net over en haalde zijn diploma. Daarna voltooide hij probleemloos twee universitaire studies en promoveerde in één van de twee, wat hem een leuke baan aan de universiteit opleverde. Zijn bericht op Facebook paste bij de oude Marco. “Ik zit in Thailand”, schreef hij, “en ben daar duikinstructeur. Ik zou wel weer eens naar Nederland willen komen, maar mijn geld is steeds op.”
Het contact met Wouter kwam tot stand via een uitnodiging voor zijn oratie bij de aanvaarding van het hoogleraarschap. Wouter wilde altijd graag leren. Hij was intelligent en zijn wetenschappelijke interesse was enorm. In de brugklas werd hij daarmee gepest, zo erg dat een overstap naar een andere klas nodig was. Dat werd een succes, met name dankzij de bijzonder volwassen manier waarop hij het aanpakte. Op een klassenfeest, waarbij jongens vaak de techniek verzorgden of in een hoekje met de aanwezige mentor kwamen kletsen, zat Wouter met mij te praten en zei plotseling: “Neem me niet kwalijk, meneer Van Gendt, maar ik ga even dansen.” “Prima, maar vind je dat leuk dan?” was mijn reactie. “Nee, maar ik heb echt wel begrepen dat het in deze klas beter zal gaan als ik me een beetje aanpas.” In de jaren daarna vermaakte hij ons met zijn gevoel voor humor, wetenschappelijke inslag en aandacht voor anderen (veel klasgenoten hebben hun diploma aan hem te danken). Dat hij nu hoogleraar is geworden, verbaast me niets.
Met Jeroen is het contact altijd aanwezig geweest. Toen we destijds bezig waren een schoolband te formeren, hoorde ik toevallig dat hij basgitaar speelde. Niets bijzonders, vond hij zelf, hij speelde gewoon wat liedjes na. Hij werd ingelijfd in de schoolband en nadat hij van school af was, hoorden we eens in de paar jaar dat hij ergens als bassist optrad. Inmiddels is het bas spelen zijn broodwinning geworden; vorige maand zagen we hem nog in de schouwburg optreden.
Drie verhalen, alle met een goede afloop. Het zou kunnen worden samengevat in een simpel advies: volg je passie. Was het altijd maar zo eenvoudig.