Column

35 Een zorgcoördinator die Bij de Les blijft
door Martenjan Poortinga

It’s everything I wish I didn’t know (Bono)

Een zorgcoördinator. Een betrekkelijk nieuw fenomeen in onderwijsland. Wat is dat eigenlijk, een zorgcoördinator? En wat zoekt zo iemand bij de NVS-NVL? Een zorgcoördinator coördineert alle zorg aan leerlingen in het voortgezet onderwijs die op welke manier dan ook (extra) zorg behoeven. (Ja natuurlijk: alle leerlingen hebben zorg nodig.)

NVS-NVL, de beroepsvereniging voor decanen en leerlingbegeleiders met zijn voeten in de klei, van, voor en door professionals, gaat zijn markt uitbreiden: ook de zorgcoördinator wil graag vertegenwoordigd worden bij de VORaad, bij het Ministerie, bij alle organisaties die over de zorg in het onderwijs een mening hebben, beslissen over financiën en structuren; ook de zorgcoördinator wil meepraten; ook de zorgcoördinator wil geschoold worden en wil absoluut niet het idee hebben dat ‘ie de enige is in Nederland.

OnderwijsNederland wordt opgeschud: nieuwe functies en taken in de school, het onderwijs wordt geherdefinieerd, grenzen tussen onderwijs en opvoeding vervagen. Nieuwe verantwoordelijkheden. Nieuwe structuren, nieuwe partijen. Passend Onderwijs komt er aan.

En daarover gesproken: een nieuw kabinet is aangetreden.
En wat schetst onze verbazing: de zwakste leerling wordt de dupe van de bezuinigingsdrift van dit clubje politici dat maar één ding voor ogen heeft: geld overhouden. Gemakshalve gaan ze ervan uit dat iedereen in Nederland sterk genoeg is de ombuigingen te kunnen dragen.

Wat in de afgelopen jaren zorgvuldig is voorbereid en redelijk in de steigers is gezet, worden door jongetje Rutte en meisje Van Bijsterveldt weggevaagd: 300 miljoen extra bezuinigen op de mensen die toch al niet voor zichzelf op kunnen komen: lekker makkelijk. 

Wat vergeten wordt: investeringen van de afgelopen jaren zijn weggegooid, we gaan terug naar af: leerlingen die niet meetelden, doen dat in de toekomst ook niet: ga maar lekker thuis zitten. Hoezo gelijke kansen, gelijke rechten?
Alle reden dus om een beroepsvereniging groot en sterk te maken om dit rampzalige beleid bij te sturen. Samen staan we sterker.

Ik mag toch zeker hopen dat zij in Den Haag het motto boven deze column niet letterlijk gaat nemen (als ze het al begrijpt). Als ze maar niks weet, als ze maar haar kop in het zand steekt, als niemand wat zegt, dan komt ze er wel.
Ik ben één ding in ieder geval niet van plan en dat is mijn kop te houden. In de komende maanden zal ik de bewegingen van haar zorgvuldig in de gaten houden en becommentariëren. En uiteraard is de focus ook en vooral gericht op het belang van de zorgcoördinator die op elke school juist oog
heeft voor de leerlingen die daar het meest behoefte aan hebben.

Martenjan Poortinga werkt als zorgcoördinator in het voortgezet onderwijs. Sinds 1982 is hij werkzaam als docent, decaan en in de leerlingbegeleiding en –zorg. Daarnaast traint hij nieuwe decanen, mentoren en zorgcoördinatoren, schrijft hij over zijn vak en over zijn leerlingen en
belijdt hij de poëzie.