Column

Column: ‘Heeeej’

door Nynke Bosma

Zo begon laatst een mailtje van een leerling naar mij: ‘heeej nynke’. Dus lessen Nederlands en wijze woorden over omgangsvormen; allemaal voor niets! Het is niet de eerste keer. Het valt me vaak op dat leerlingen mailtjes sturen naar docenten alsof ze dikke vrienden zijn.

Als ik leerlingen aanspreek op hun woordkeuze in mailtjes en aangeef dat ik op een ‘normale’ manier wens benaderd te worden, zijn ze hoogst verbaasd. Waar ik me dan weer over verbaas. Noem mij ouderwets, maar het komt niet in me op om iemand een mailtje te sturen met de aanhef ‘heeeej jan peter’. Afgezien van het ontbreken van hoofdletters. Daarover gesproken, dat is me ook een doorn in het oog. Namen schijnen tegenwoordig niet meer met een hoofdletter te moeten. Ook plaatsnamen moeten met een kleine letter. Maar maanden en dagen die moeten met een hoofdletter. Hoezo taalverloedering?? Ik mag toch aannemen dat leerlingen op de basisschool al de regels voor hoofdlettergebruik leren. Maar goed dat terzijde….

Alleen zeer goede vrienden komen in aanmerking voor zo’n aanhef en dan nog…. een ‘j’ erachter? Een andere variant is ‘Hiiiiiiii’. Waar ligt het aan, denk ik dan. Komt het door de ‘nieuwe’, snelle manier van communiceren zoals msn’en, hyven en sms’en? Ligt het aan mij? Ben ik te vriendschappelijk in de omgang met mijn leerlingen? Begrijp me niet verkeerd: leerlingen hoeven niet alleen ja en amen te zeggen en mij met u en mevrouw aan te spreken, maar een beetje gepaste afstand, vind ik wel op zijn plaats. Het zal de veranderende tijdsgeest wel zijn. Nu moet ik ineens denken aan mijn eigen schooltijd. Ik was een afschuwelijke puber. In de brugklas had ik de pik op mijn leraar Nederlands (hoe ironisch dat ik nu zelf docent Nederlands ben). Op een gegeven moment wilde hij met mij praten. Ik weigerde dit consequent. Ik kon toch niet met iemand praten waar ik u en meneer tegen moest zeggen??

Nu zal je misschien denken ‘waar wil ze nu heen met dit alles?’ Goede vraag! Het stoort me dat leerlingen blijkbaar niet meer weten wat gepast is in bepaalde situaties. En dan heb ik het nog niet gehad over de eeuwige mobieltjes in de les. Regel is: mobieltjes uit in de les. Alleen in uitzonderlijke dringende gevallen (kwesties van leven of dood) mag je je mobieltje aanhebben tijdens de les. Mits van tevoren overlegt met mij. Je raadt het al; elke situatie is natuurlijk dringend. Ik heb het ook afgeleerd mijn mobiele nummer aan leerlingen te geven. Willen ze iets weten dan bellen ze je gerust zes keer binnen een half uur. Nu lijkt het net of ik alle leerlingen onaangepaste figuren vind. Onzin! Ik wil alleen pleiten voor meer normen en waarden, meer respect voor elkaar. Oeps ik lijk Jan Peter wel….of moet ik hem aanspreken met dhr. Balkenende. Alleen klinkt het uit zijn mond zo suf en heb ik de neiging er bij voorbaat al tegenin te gaan. Ach, daar komt de recalcitrante puber weer even boven….