Column

Reclame

door Nynke Bosma

Dat is geen goede reclame voor de opleiding… Bestaat er überhaupt goede reclame? Neem een reclame voor tampons, waarin ze zeggen: “Have a happy period”. Nu ik kan u zeggen als ik mijn ‘period’ heb, ben ik not happy. In de reclame zie je vrolijk dartelende, natuurlijk perfect gevormde, dames, die heel blij zijn met hun period. Deze reclame moet wel door een man gemaakt zijn. Elke vrouw weet toch dat je dan liever op de bank hangt in je joggingbroek met een kop thee en een stukje chocola. Of een reclame voor thee ‘ thee met fruit infusions’ wat zijn in vredesnaam fruit infusions? De meest gekke termen gebruiken ze om hun product aan de man/vrouw te brengen. Het liefst ook nog in het Engels.

Maar school en reclame? Gevoelsmatig gaat dat niet samen. Beetje vloeken in de kerk idee. Reclame staat voor mij voor verkopen, commercieel zijn. Wat ik totaal niet ben.

Ooit heb ik een blauwe maandag kaartjes verkocht. Geen mooie kaartjes, maar wit met een bloem erop getekend. Konden de mensen zelf dan nog inkleuren, moest ik erbij vertellen. In een busje met nog vijf jongeren reden we naar een of ander dorpje in de provincie. De leider, een ontzettend gladde praatjesmaker, vertelde ons onderweg hoe we de kaartjes moesten verkopen. De moed zakte me in de schoenen. Ik schaamde me rot om voor zulke kaartjes geld te vragen. Uit medelijden, denk

ik, kocht af en toe iemand een pakje van me. Aan het eind van de dag had ik net genoeg verdiend om een patatje te kopen.

Jaren geleden heb ik ook een assessment gedaan voor intercedente bij Randstad. Met een groep moesten we ergens in de randstad, ik meen Utrecht, het assessment doen. Op een afgelegen industrieterrein in een nogal saai gebouw. Na de IQ-test (die ik natuurlijk glansrijk had gehaald…) moesten we een rollenspel doen. Nu heb ik sowieso een grondige hekel aan rollenspelen, terwijl ik van mijn leerlingen verwacht dat ze vol enthousiasme allerlei rollenspelen doen, maar in dit rollenspel moest ik een klant ‘verkopen’ aan een bedrijf. U begrijpt, dat onderdeel heb ik niet gehaald. Het was alsof ik een mens als een soort product moest gaan aanbieden. Heel onnatuurlijk.

Op school werk je met mensen voor mensen. Ik lever geen product af maar een beginnend beroepsoefenaar, een persoon dus.

Ja, natuurlijk weet ik dat een school moet concurreren met andere scholen. Jammer eigenlijk want je zou toch samen moeten werken en niet proberen elkaar de loef af te steken. Maar waar kiest een leerling een school op? Gaan er vrienden/vriendinnen naar dezelfde school? Hangt er een prettige sfeer? Ouders kiezen anders. Die kijken misschien ook meer naar reputatie en naar zaken als lesmateriaal en mogelijkheden voor begeleiding. En de eerste indruk is belangrijk.

Ter illustratie: een vriendin van mij moest een school kiezen voor haar zoon. Op de eerste school werd ze ontvangen door de directeur die een heel verhaal hield met name over alle geweldige hightech apparatuur die ze tot hun beschikking hadden en over hoeveel hoogbegaafde leerlingen ze hadden. Op de tweede school kreeg ze een rondleiding en informatie over hoe ze in de klas met de leerlingen werken. Misschien raadt u het al, maar de tweede school is het geworden. Al maak je nog zulke mooie reclame door folders of pakkende advertenties, uiteindelijk draait het in eerste instantie om persoonlijk contact. Op de voet gevolgd door de kwaliteit van het onderwijs en kwaliteit zit niet alleen in de lesstof maar juist ook in de ondersteuning en begeleidin